یا امام علی النقی الهادی (علیه السلام )

ستاره کوچولو روز به روز بزرگ و بزرگ تر شد و برا خودش تو اسمون دنیا  میون ۴ تا ستاره زندگیش جا باز کرد. جا باز کرد و سعی کرد لبخندو همیشه روی لباش داشته باش چه تو سختیا چه راحتیا....تا نشون بده مث یه مرد ایستاده تا نشون بده زندگی با همه سختیاش نمی تونه کمرش رو خم کنه تا نشون بده پستی و بلندی زندگی همیشه هست این ماییم که باید صبر داشته باشیم فقط صبر....

ستاره کوچولو الان بزرگ شده ۱۶ تا بهارو پشت سر گذاشته و امروز وارد هفدهمین بهار زندگیش میشه . با اینکه نمیدونه چن تا بهار دیگه رو پشت سر می ذاره یا اصلا دیگه بهاری هس یا نه با اینکه نمیدونه چقدر تونسته تو غروبای زندگی همدم ستاره ها باشه اما یه چیزو خوب می دونه ...

خوب میدونه که عزیزایی رو داره که مثل یه کوه پشتش ایستادن عزیزایی رو داره که خونش با خونشون یکیه جونش با جونشون یکیه درد اون درد اوناس زجر اون زجر اوناس غم اون غم اوناس و لبخندش لبخند اونا.....

عزیزایی که خاطرش رو خوب می خوان خیلی خوب.....

و همین ستارهان که باعث می شن زندگی با همه زشتیاش قشنگ باشه قشنگه که ستاره کوچولو هم می تونه مث کوه در برار سختیا تاب بیاره و همشو به جون بخره که احساس مرد بودن کنه که احساس کنه بزرگ شده و باید همیشه بخنده .

خدای مهربون من ای معبود بی همتای من ای کسی که بزرگیت تو ذهن کوچیکم نمی گنجه این نازنینا من از تو دارم این صبر قشنگو من از تو دارم این زندگی وصف نشدنی رو من از تو دارم خدای خوب من شکر می کنم تو رو هزاران هزار بار