چشم بیمار

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم

چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم

فارق از خود شدم و کوس انالحق بزدم

همچو منصور خریدار سر دار شدم

غم دلدار فکندست به جانم شرری

که به جان آمدم و شهرۀ بازار شدم

در میخانه گشائید به رویم شب و روز

که من از مسجد و از مدرسه بیزار شدم

جامۀ زهد و ریا کندم و بر تن کردم

خرقۀ پیر خراباتی و هشیار شدم

واعظ شهر که از پند خود آزارم داد

از دم رند می آلوده مدد کار شدم

بگذارید که از بتکده یادی بکنم

من که با دست بت میکده بیدار شدم 
(  دیوان امام - ص 142)

غزل شورانگیز و عرفانی فوق با عنوان « چشم بیمار » از سروده های اخیر حضرت امام خمینی می باشد.که قطعاً در سال های پس از 1363 سروده شده است. که در بحر « رمل مثمن مخبون محذوف » بر وزن « فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن»  می باشد.حضرت امام در این سروده از هنر شعری و بلاغی : تلمیح ، اغراق ،مراعات نظیر و تشبیه را بکار برده اند.
از آن حا که درک و فهم اشعار عرفانی نیازبه آشنائی با اصطلاحات عرفا دارد؛در ذیل به فراخور وسع به شرح بعضی اصطلاحات عرفانی مورد استفاده در این غزل شیوا می پردازیم.